To nie jest świat dla starych ludzi? Starość jako wartość

Ta interesująca książka interdyscyplinarna jest świadectwem „innego” spojrzenia na kwestie starości, a zarazem odejścia od narzucających się paradygmatów jej postrzegania: skrajnie pesymistycznego – akcentującego samotność w cierpieniu (w obliczu choroby czy zbliżającego się kresu życia, uwiądu umysłu i ciała) czy nadmiernie optymistycznego – związanego z mitem złotej jesieni życia, tworzonym przez analogię do rozpowszechnionego w kulturze Zachodu kultu młodości. Wszystkie prezentowane w książce studia stanowią ważne uzupełnienie podejmowanej wcześniej refleksji nad tym obszarem zagadnień. Naświetlenie problemu starości z tak różnych perspektyw pozwoliło dostrzec w późnym okresie życia prawdziwą głębię i fascynującą tajemnicę.